(30-01-2012) Oh wat heb ik het toch druk, eigenlijk veel te druk om te gaan vissen. Het is niet te geloven dat die woorden uit mijn mond komen maar het is echt waar. Tja, sommige dingen gaan nou eenmaal vóór, zoals bijvoorbeeld het meehelpen met verhuizen van mijn dierbare ouders. Als ik na twee dagen plafonds witten en muurtjes verven redelijk op tijd huiswaarts keer en zie dat ik zowaar nog een kleine anderhalf uur over heb, besluit ik om dan toch maar effe een snoekje ga proberen te vangen. Hetzelfde rondje als de laatste zondag, gewoonweg omdat het dichtbij huis is en er zo dus geen tijd verloren gaat aan autorijden. Daarbij komt dat Ed hier de laatste keren toch best aardig had gevangen, dan moet hij er toch wel eentje overgeslagen hebben? Vol geloof begin ik aan mijn korte wandeling waarbij behoorlijk wat potentiele snoek stekken voorbij komen, maar de shad, die bij Ed zo succesvol was word klaarblijkelijk gewoon genegeerd. Zo langzamerhand begin ik weer eens te twijfelen aan mijn aas en ik besluit over te stappen op de plug.  

Als ik dichtbij de brug in de buurt kom en mijn zoveelste worp doe, word mijn aas gegrepen. Deze vis is er van achteren opgeschoven en ik moet zelfs twee keer aanslaan om de slack uit mijn lijn te draaien. De snoek is hard mijn kant op komen zwemmen. Even schrik ik. Ik zal m toch niet weer kwijt zijn he? Gelukkig zie ik twee tellen later dat de plug zowel boven als onder gehaakt zit. Mooi, die raken we niet meer kwijt. Gouw een fotootje maken en terug met die vis. Toch weer die plug, niet te geloven, het is weer raak op die baars. Ik heb de gehele overkant nog om terug te keren naar huis, maar die plug die blijft er vandaag aanhangen. Als ik op mijn digitale klok kijk zie ik dat ik mijn rondje niet helemaal kan afmaken omdat de tijd er al weer opzit. Daarbij zit ik al zwaar in de schemer en is het gevoel in mijn handen gereduceerd tot helemaal niets. Tijd om te stoppen. Ach, hoe vaak gebeurt het dat je met zo’n kort vis moment geen enkele vis vangt? Veel te veel natuurlijk, maar vandaag had ik er toch weer eens eentje. De anderhalf uur is weer goed besteed, en nu maar hopen dat ik snel wat meer tijd krijg...

(23-01-2012) Zondag morgen. Arie en ik zijn overtuigd dat we vandaag wat gaan vangen. Ed, die deze keer niet meekan heeft de afgelopen week aardig lekker doorgevist met een aantal mooie snoeken als gevolg. Vandaar besluiten wij dat we deze keer maar eens dicht bij huis blijven en de boonervliet een stuk af te vissen. Het is wat frisjes als de eerste pluggen het water doorklieven, maar het regelmatig verwarmen van de handen in de broekzakken laat ons toch handschoen-loos de dag doorkomen. Helaas staat het gemaal open, en al is het maar zachtjes, het is niet in ons voordeel zo blijkt, want het gehele stuk waar Ed lekker had gevangen word zonder vis afgeworpen. Een kort overleg laat ons besluiten dat vissen op dit water geen nut heeft en dus verkassen we naar een ander water, in de hoop daar dan een snoek(je) te tikken en ondertussen warmen wij natuurlijk onze handen en nuttigen we ook nog eens een lekker bakkie zelfgebrouwen pleur van Arie. Echt handig, zo’n vismaat. Op naar de volgende spot....

We pikken even het “vang plasje” mee, maar aangezien we daar een mede visser tegenkomen, die overigens ook nog niets heeft gevangen, besluiten we ook hier maar niet verder te vissen. Langzaam aan karren we door naar de krabbeplas, hopend op enige mate van helderheid van ‘t water! Verdikkeme, we kunnen alleen maar op zondag vissen, er zal toch nog wel een snoekje uitkomen.... Helaas loopt het vertrouwen op een goede afloop verder terug als we bij de surfplas in een grote kom met erwtensoep staan te vissen. Toch maar even wat hotspots proberen, maar jullie raden het al...no fish! Met nog een klein halfuurtje op de klok gaan we naar onze laatste hoop in donkere tijden, Maasland! Op het zijtakje van de vlietjes wil het nog wel eens lukken. Gelukkig sta ik vijf minuutjes later met een kromme baitcaster, en al is het een klein snoekje, hij is echt reuze welkom! En ook Arie mag tien meter verderop ook nog een snoekje landen. Pfieuw, we komen met de schrik vrij. Wat een taaie dag vandaag, waarbij een hoop geprobeerd werd en niets wilde lukken. Op naar de volgende sessie....knallen maar!!!

(15-01-2012) Streameren met de vliegenhengel? Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Nog nooit lukte het mij om een snoek aan de vliegenhengel te vangen. Oké, ik heb er ook nooit heel veel tijd ingestoken, maar als ik dan eens een paar uurtjes over had kwam de vliegenlat nog wel eens tevoorschijn. Toen Sytse de laatste keer bij mij op vis-visite kwam werd ook direct een retour afspraak gemaakt met als doel: het vangen van een snoek op de streamer met de vliegenhengel. Zaterdag was het dus zover en zodoende stond ik rond 08:45 uur in Utrecht bij Sytse op de stoep. Vol verwachtingen gingen we op pad naar dé snoekstreamervliegen-hengel hotspot, in de hoop op deze fantastisch mooie dag mijn eerste snoek op deze manier te vangen. Aangezien Sytse en ik beide geen volleerd vliegvissers zijn word een en ander bij elkaar afgekeken. Sytse is als eerste aan de beurt als het gaat om de actie, maar de snoek die achter de streamer van Sytse aangaat blijft maar mis happen. Tot drie keer toe en dan is het over....jammergenoeg!   

Twintig meter verder laat een snoek zich achter mijn streamer zien, maar ook deze vis is nog niet echt happig. Aangezien we dit stuk twee keer pakken laten we deze vis gaan en hopen we op re-vanche in de tweede ronde. Dan, op het laatste gedeelte mag ik dan toch mijn eerste snoek op de vliegenhengel noteren. Een klein snoekje heeft zich vergrepen aan mijn baars-immitatie streamer. Als dit kleine snoekje is gekiekt en teruggezet, is een klein vreugdedansje wel op zijn plaats. Eindelijk! En nu maar hopen dat er meer schaapjes over de dam komen. Ronde twee, wetende dat we hier wat vissen gemist hebben, moet gewoonweg vis opleveren. En ja hoor, binnen No-Time vangt Sytse twee vissen en mag ik ook nog maar eens in de hengel hangen, en aan het einde van ronde twee hebben we vijf snoeken op de streamer, twee voor mij en drie voor Sytse. Daarna is het beste eraf, en besluiten we te stoppen. Conclusie: Streameren met de vliegenhengel is een hele vette manier van vissen waarbij de sport (zelfs met kleinere vis) geweldig leuk is. Het eerste hoogtepunt van 2012 is een feit. En nu maar hopen dat er nog véél meer gaan volgen.....