Driehonderd twintig hectare, vierenzestig miljoen kubieke meter water, kraakhelder en ook nog eens goed gevuld met verschillende forelsoorten. En dat gewoon in Nederland! We zijn beland op het oostvoornse  meer. Vliegvissers komen uit alle uithoeken van Nederland  om hier hun hobby te beoefenen. Het zij vanuit de bellyboot, vanaf de kant of vanaf de dammen die nagenoeg rond het gehele oostvoornse meer liggen. Wat velen van jullie niet weten is dat je deze forellen ook gewoon met de spinhengel kan belagen. Kunstaasvissers, word wakker! Forellen vangen is topsport! Een forel blijft werkelijk doorvechten tot de laatste snik. Mijn eerste ervaringen met het vangen van forel deden mij versteld doen staan. Een knalharde aanbeet, snelheid gecombineerd met spectaculaire sprongen, een gierende slip en een hoepeltje kromme hengel liet mijn bloed wel even sneller door mijn lichaam pompen. Toen ik met mijn allereerste Nederlandse forel op de foto mocht, was een ding  wel duidelijk. Ik wil meer!

Wanneer ik eindelijk uitgeknoopt ben en terug klauter over de stenen, zie ik dat Ed staat te vangen op een niet gebruikelijke plek. Er zwemt een school zeebaars zo’n 10 tot 20 meter uit de kant in de luwte van de stroming. Het staat inmiddels 8-1 in mijn nadeel. Gelukkig heb ik die rakkers in no time gevonden en al snel is het bij mij ook (bijna) elke worp raak. Het feest duurt zoals altijd veel te kort. Na een half uurtje beginnen de vangsten duidelijk af te nemen. De school is weg.

Na wat zoeken weten we opnieuw vis te vinden. Dit keer vol in de stroming, ver uit de kant. Het is zeker niet dezelfde school want de vis is een stuk groter. Beide vangen we naast een aantal hoge 40’ers een mooie 50 plusser. Het blijft zo goed gaan dat het duo-record van 22 zeebaarzen in zicht komt. Het zal toch niet… wel dus. Na drie uur vissen is een nieuw duo record een feit. Het vorige record wordt aangescherpt tot 24 zeebaarzen. Om precies te zijn: 14 zeebaarzen voor Ed en 10 stuks voor Arie. Wat een onvergetelijke avond voor ons allebei. Een klein jaar verder is het duo record weer scherper gesteld!

(01-09-2010) Zondagavond, visavond. Althans voor Ed en Arie. Carl had de nacht ervoor aan een karpertoernooitje meegedaan en was, zoals dat hoort na een nachtje vangen, een beetje gaar. Na een periode van harde wind en veel regen waren de omstandigheden zondagavond een stuk aantrekkelijker: 20 graden, zuidwest 2 en een rustig kabbelende waterweg. We beginnen direct op een van onze favoriete laagwaterstekken. Wanneer de schemer invalt, komt de zeebaars meteen los en vangen we beiden al snel ons eerste visje. Er zitten er echter meer. We missen wat aanbeten, verspelen er een paar maar ze willen niet echt doorbijten. Wanneer ik sta te knopen omdat ik mijn hele zooitje weer eens verspeeld heb tussen de stenen, roept Ed ineens: “ja, hangen!”. “Goed zo Ed, dat werd tijd” antwoord ik en ga rustig door met knopen. De volgende worp van Ed is meteen weer raak. En de volgende ook. En die daarna ook weer. Ed vangt de een na de ander. Elke worp is raak. Aaarggg, opschieten!

(29-08-2010) We spreken vrijdag twintig augustus. Als ik de afgelopen zeebaars-sessie op een rijtje zet, zie ik dat we toch wel behoorlijk in de hengel hebben gehangen de laatste keren. Het lijkt erop dat de vis eindelijk in wat grotere getale aanwezig is. Op dat soort momenten ben ik eigenlijk niet meer te houden.

(19-08-2010) Zondag in de morgen gaan Arie en ik op pad. Deze keer gaan we verblijven op het zoete water. De zeebaars laten we deze keer even achterwege omdat ten eerste het tij niet goed is en ten tweede lijkt het erop dat in de loop van de avond de weer-goden ook niet echt mee willen werken. Daar zien we dus maar even vanaf.

(25-08-2010) Waar te beginnen. Wat is er een hoop gebeurd de afgelopen week. De omstandigheden waren zeken niet altijd goed te noemen de afgelopen dagen met een behoorlijk onstuimige wind en flink wat neerslag.